De hoop kwam kwispelend binnen in Hulu Langat, Selangor, Maleisië, toen de Tropicana Foundation haar Furry Friends Programme 2025 naar de Second Chance Animal Society (SCAS) bracht. Het initiatief ondersteunde een opvangcentrum dat zorg draagt voor meer dan 500 geredde honden en katten, waarvan vele zijn gered van verwondingen, verlating of mishandeling.
Vrijwilligers van de stichting, de jeugdgroep Desa Amal Jireh en dierenvoedingsbedrijf DF Petrition besteedden de dag aan het schoonmaken van kennels, het ontstoppen van afvoeren en het opruimen van het terrein. Ze leverden ook diervoeders om de dagelijkse werkzaamheden van het asiel te verlichten. Voor SCAS bood de actie zowel praktische ondersteuning als een signaal dat duurzame samenwerkingen met de gemeenschap de dierenwelzijnsinspanningen kunnen versterken, ver voorbij één dag vrijwilligerswerk.
Een no-kill toevluchtsoord opbouwen in Maleisië
SCAS gaat terug tot 2009, toen 12 puppy’s werden gered van een natte markt in Jalan Kelang Lama, Kuala Lumpur. Wat begon als een spontane daad van medeleven is uitgegroeid tot een geregistreerde niet-gouvernementele organisatie met een strikt no-kill beleid.
Vanuit de basis in Hulu Langat heeft het asiel sindsdien bijna duizend honden gered en er bijna de helft succesvol herplaatst. De inspanningen zijn afhankelijk van vrijwilligers en donateurs, terwijl adoptie wordt bevorderd en sterilisatie en castratie worden aangemoedigd als essentiële stappen om de zwerfdierenpopulatie in Maleisië te verkleinen. Deze inspanningen weerspiegelen de missie om elk dier niet alleen veiligheid te bieden, maar ook de kans om te gedijen in een permanent thuis.
Een wereldwijd gesprek over dierenwelzijn
Het verhaal van SCAS benadrukt uitdagingen en waarden die verder reiken dan Maleisië. In Nederland, bijvoorbeeld, staan dierenasielen voor vergelijkbare druk op het gebied van financiën, adoptiecijfers en vrijwilligers. Toch hebben Nederlandse organisaties zoals de Dierenbescherming meetbare vooruitgang geboekt in het terugdringen van zwerfdierenpopulaties, dankzij gecoördineerde campagnes rond adoptie en sterilisatie.
Niet overal ter wereld beschikken gemeenschappen over dezelfde middelen of hetzelfde bewustzijn, en toch springen dezelfde principes eruit: adoptie wordt aangemoedigd boven aankoop, sterilisatie- en castratieprogramma’s krijgen prioriteit en gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor dierenwelzijn wordt benadrukt.
Het erkennen van deze gedeelde waarden opent mogelijkheden voor solidariteit, hetzij door expertise te delen, asielen in het buitenland te ondersteunen, of de boodschap te verspreiden dat compassie voor dieren een gedeelde verantwoordelijkheid is.