Paastradities brengen meestal een gevoel van vreugde en vernieuwing, maar een recent incident op de Filipijnen heeft lastige vragen opgeroepen over hoe ver symboliek mag gaan als er dieren bij betrokken zijn. Op welk punt gaat traditie over in schade? Voor velen in Nederland, waar dierenwelzijnsnormen streng worden gehandhaafd, voelt het verhaal zowel ver weg als herkenbaar.
Tijdens de “Salubong” ceremonie op 5 april in Malabon, een kuststad in Metro Manilla, werd een duif gebruikt als onderdeel van een aloude ritueel bij het Diocesaan Heiligdom en de Parochie van de Onbevlekte Ontvangenis. Beelden die later online werden gedeeld, toonden hoe de vogel werd vastgehouden met gespreide vleugels en aan een stok was bevestigd.
Een andere duif werd vastgebonden aan ballonnen en boven een Mariabeeld opgetild. Sommige losgelaten duiven vanaf verhoogde punten leken gedesoriënteerd. Naar verluidt is één vogel gestorven, wat krachtige reacties uitlokte.
Geloof, wet en compassie botsen over ritueel
De Filippijnse Dierenwelzijnsvereniging en de Animal Kingdom Foundation bekritiseerden beide de praktijk, en stelden dat deze onnodige stress veroorzaakte en mogelijk de dierenwelzijnswet schond. Hun boodschap is eenvoudig: religieuze betekenis mag niet ten koste gaan van levende wezens.
Pablo Virgilio David zei dat hij niet op de hoogte was van de duif die aan ballonnen was vastgemaakt en gaf opdracht de praktijk te stoppen zodra hij werd geïnformeerd. Hij wees ook op milieugevaren, en merkte op dat ballonresten schadelijk kunnen zijn voor het zeeleven. Ondertussen bood de parochiepriester zijn excuses aan en verklaarde dat de duif een oudere gewoonte had vervangen waarbij een kind werd opgehangen.
Er groeit nu een debat over het gebruik van deze praktijk. Hoe kunnen tradities blijven bestaan en tegelijkertijd zorg voor levende wezens tonen? Velen kijken nu naar bredere ideeën over compassie, verantwoordelijkheid en respect voor het milieu als weg vooruit.